Choroby
  • Indeks chorób
  • Podejście statyst.
  • Katalog firm

  • Linki sponsorowane
    Reklama
     
    Strona główna Wyślij do nas list... home_mail.jpg
    Choroba
    Słuch - utrata

    OPIS: przyczynami całkowitej lub częściowej utraty słuchu mogą być procesy zachodzące w uchu środkowym (uszkodzenia mechaniczne, przewodzenia) lub w uchu wewnętrznym (uszkodzenia nerwu, odbiorcze).

    Wiek: we wszystkich grupach wiekowych, ale najczęściej w wieku podeszłym.

    Płeć:  choroba występuje jednakowo często u obu płci.

    OBJAWY: wyraźne pogorszenie się słuchu z ewentualnie towarzyszącymi innymi objawami, takimi jak szumy uszne, zawroty, ból i zatkanie przewodu słuchowego.

    PRZYCZYNY: 

    • zaburzenia przewodzenia:
      • woskowina zatykająca przewód słuchowy,
      • perforacja błony bębenkowej,
      • płyn w uchu środkowym (zapalenie surowicze ucha środkowego),
      • ostre zapalenie ucha środkowego,
      • zlepne zapalenie ucha środkowego,
      • uszkodzenie kosteczek słuchowych (uraz, zakażenie i inne),
      • tympanoskleroza (zgrubienie błony bębenkowej), co może powodować zaburzenia słuchu,
      • otoskleroza (tworzenie się nowej kości powoduje fiksację strzemiączka),
      • perlak (torbiel naskórkowa ucha środkowego),
      • guzy ucha środkowego (kłębczak i inne),
      • wady wrodzone (atrezja, fiksacja kosteczek i inne),
      • złamanie kości skroniowej, urazy;
    • zaburzenia odbiorcze:
      • guz nerwu słuchowego,
      • choroba Meniere'a,
      • indukowane przez hałas (przemysłowy, zawodowy, związany ze słuchaniem głośnej muzyki),
      • dziedziczne,
      • wrodzone,
      • w następstwie zakażenia wirusowego (względnie rozpowszechnione, np. świnka),
      • w następstwie stosowania substancji ototoksycznych (chinina, gentamycyna, kanamycyna i inne),
      • kiła - utrata słuchu, szumy, zawroty,
      • starcze przytępienie słuchu,
      • urazy kości skroniowej, złamania,
      • metaboliczne (niedoczynność tarczycy i inne),
      • przetoka przychłonkowa (ucho wewnętrzne) wtórna w stosunku do zmian ciśnienia lub do urazu.

    CZYNNIKI RYZYKA: katar alergiczny i inne przyczyny niedrożności trąbki Eustachiusza, narażenie na wysoki poziom hałasu, stosowanie ototoksycznych antybiotyków, wcześniactwo, przyczyny wrodzone (otoskleroza).

    LECZENIE OGÓLNE: 

    • zaburzenia przewodzenia (mechaniczne):
      • woskowina: usunięcie za pomocą ssania lub płukania (jeśli nie ma perforacji); strumień wody kierować nie bezpośrednio na błonę bębenkową, ale na ścianę kanału; użycie haczyka może być pomocne (skóra kanału słuchowego jest bardzo delikatna w wieku podeszłym),
      • perforacja błony bębenkowej: korekcja chirurgiczna,
      • zapalenie surowicze ucha (głównie u dzieci); leczenie schorzeń leżących u podłoża; stosowanie leków zwężających naczynia śluzówki i antybiotyków; nagłe rozdęcie trąbki słuchowej przez zaciśnięcie nosa i uderzenie,
      • zlepne zapalenie ucha: przypomina perforację; leczenie schorzeń trąbki słuchowej; może być potrzebne leczenie chirurgiczne,
      • uszkodzenie kosteczek; nie manipulować;
      • konsultacja otolaryngologa,
      • tympanoskleroza: leczenie tylko jeżeli wystąpiła utrata słuchu,
      • otoskleroza: podejrzewa się na podstawie wywiadu, w którym stwierdzono początek choroby w młodym wieku, postępujący charakter schorzenia i dodatni wywiad rodzinny co do utraty słuchu; należy rozważyć leczenie operacyjne,
      • perlak: należy zlokalizować perforację, która znajduje się w pobliżu brzegu błony bębenkowej,
      • guzy ucha środkowego: można zobaczyć przez błonę bębenkową; najbardziej rozpowszechniony jest kłębczak; jest koloru czerwonego i może powodować tętnienie; konieczna natychmiastowa konsultacja otolaryngologa,
      • zniekształcenia wrodzone: należy pamiętać, że nie wszystkie utraty słuchu u dzieci są pochodzenia infekcyjnego i związane z obecnością płynu w uchu środkowym; konsultacja otolaryngologa,
      • urazy kości skroniowej: jeśli są ograniczone, to mogą dotyczyć tylko ucha środkowego;
      • błona bębenkowa wydaje się niebieska; konsultacja otolaryngologa;
    • zaburzenia odbiorcze (czuciowo-nerwowe):
      • guz nerwu słuchowego: najbardziej charakterystyczny typ utraty słuchu; bardzo ważne jest szybkie rozpoznanie; podejrzewa się go, jeżeli wystąpią utrata słuchu, zawroty głowy i/lub szumy w uszach; istnieje potrzeba uczulenia na to rozpoznanie lekarzy pierwszego kontaktu; konsultacja otolaryngologa,
      • choroba Meniere'a - zob. rozdział dotyczący tej choroby,
      • uszkodzenie w następstwie hałasu: najczęstsza przyczyna utraty słuchu; bardzo często zawodowa; pojawia się również w następstwie uprawiania niektórych sportów i form wypoczynku (takich jak: polowanie, używanie broni palnej, głośna muzyka, piła łańcuchowa); potrzeba lepszego rozpoznawania w ramach opieki podstawowej; konsultacja otolaryngologa,
      • dziedziczne/wrodzone: wymagają natychmiastowego rozpoznania we wczesnym okresie życia; jeśli niedosłuch jest istotny, to może być zastosowany aparat słuchowy,
      • zakażenie wirusowe: względnie rozpowszechniona przyczyna trwałej utraty słuchu, często jednostronna, np. po śwince,
      • ototoksyczne (polekowe): wymagają znacznie częstszego rozpoznawania w podstawowej opiece zdrowotnej; podejrzewa się je, gdy utrata słuchu, zawroty głowy i szumy w uszach wystąpią w trakcie leczenia niektórymi antybiotykami (i wieloma innymi lekami),
      • kiła: stosuje się duże dawki penicyliny podawane dożylnie, a także steroidy,
      • starcza utrata słuchu, nie ma dostępnego swoistego leczenia, ważna jednak jest rehabilitacja słuchu; poradnictwo dotyczące unikania czynników, które w przyszłości mogą być przyczyną utraty słuchu (narażenie na hałas, leki ototoksyczne); położenie nacisku na naukę wprawnego czytania z ust, pouczenie rodziny, aby rozmówcy pacjenta wymawiali słowa wyraźnie, z twarzą zwróconą do niego itp.; zaproponować aparat słuchowy, jeśli pacjent spełnia warunki wymagane do jego zastosowania,
      • uszkodzenia kości skroniowej: nie ma dostępnego swoistego leczenia w razie utraty słuchu,
      • metaboliczne: leczenie choroby podstawowej (np. hiperlipidemii, niedoczynności tarczycy),
      • przetoka przychłonkowa: rozpoznanie opiera się na urazie ucha stwierdzonym w wypadzie, włączając w to uraz ciśnieniowy podczas dekompresji po nurkowaniu; leczenie polega na wczesnym wykryciu i potwierdzeniu przetoki w okienku okrągłym lub owalnym ucha środkowego i na likwidacji przetoki.

    AKTYWNOŚĆ ŻYCIOWA: 

    • pacjentom mającym ubytek w błonie bębenkowej powinno się odradzić pływanie i wlewanie wody do ucha,
    • pacjentom, u których utrata słuchu nastąpiła wtórnie w stosunku do narażenia na hałas, powinno się doradzać unikanie głośnych dźwięków lub używanie odpowiednich zabezpieczeń (zatyczek do uszu, zauszników).

    DIETA: pacjenci, u których przyczyną utraty słuchu jest choroba Meniere'a, powinni stosować dietę ubogosolną.

    ZAPOBIEGANIE: 

    • pogorszenie funkcji trąbki Eustachiusza (zapalenie surowicze ucha środkowego, ostre zapalenie ucha środkowego) - poprawa funkcji trąbki poprzez leczenie chorób alergicznych i zatok; leczenie infekcji górnych dróg oddechowych natychmiast i intensywnie, jeżeli problemy z uszami są częste,
    • czuciowo-nerwowa utrata słuchu spowodowana narażeniem na hałas (lub każdy typ głuchoty związanej z uszkodzeniem nerwu) - zalecenie unikania narażenia na hałas, stosowanie zatyczek do uszu, nauszników,
    • głuchota spowodowana uszkodzeniem nerwu słuchowego przez leki ototoksyczne - profilaktyczne unikanie ich stosowania lub ostrożne używanie leków ototoksycznych (wykonywanie badań audiometrycznych przy ich stosowaniu); zlecanymi najczęściej antybiotykami ototoksycznymi są: gentamycyna, kanamycyna, neomycyna, wankomycyna i streptomycyna; inne leki ototoksyczne to: lidokaina, morfina, pochodne naparstnicy, chinidyna i furosemid; ich używanie nie powinno być przeciwwskazane; należy jednak uwzględniać możliwość, że zalecane leki mogą być ototoksyczne; jeżeli więc są problemy ze słuchem, należy przepisywać je z ostrożnością,
    • znacznej utracie słuchu związanej z uszkodzeniem nerwu w następstwie chorób (zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, kiły) można zapobiegać przez leczenie schorzenia podstawowego,
    • w zakażeniach górnych dróg oddechowych przeciwwskazane jest pływanie i nurkowanie.

    PRZEBIEG CHOROBY I ROKOWANIE: utrata słuchu czuciowo-nerwowa jest zwykle trwała; inne jej typy mogą ulec poprawie, zostać wyleczone lub postęp choroby może zostać zatrzymany.

    W naszym serwisie wykorzystujemy pliki cookies w celach reklamowych, statystycznych i do personalizacji stron.
    Możesz wyłączyć używanie plików cookies w przeglądarce internetowej jednak może to uniemożliwić poprawne działanie witryny.

    Niniejszy serwis nie ma charakteru konsultacyjnego. Nie zastępuje porady lekarskiej. Autorzy, konsultanci i wydawcy serwisu nie ponoszą
    żadnej odpowiedzialności za błędy czy konsekwencje wynikające z zastosowania informacji dostępnych w tym serwisie.
    Copyright © 2000-2014 by DOBIS, Opracowanie i utrzymywanie DOBIS